Is het niet wonderlijk dat we, terwijl we zoveel praten,

zo weinig aandacht besteden aan ons spreken?

We babbelen, debatteren, kletsen, overleggen, presenteren, roddelen, roepen, telefoneren, vergaderen.

We vertellen verhalen, lezen voor, spelen toneel, rappen, laten gedichten horen, maken podcasts.

Hoe is het daarbij gesteld met adem, pauzes, stemgebruik, tempo, toon, verstaanbaarheid, volume? 

Wat is de samenhang tussen wát we willen zeggen en hóe we het zeggen?

En hoe zit het met confronteren, emoties uiten, onze mening geven en overtuigen?

Goed spreken gaat niet vanzelf. Onze stem laten horen is zeker niet altijd gemakkelijk.

Wat als spreken een vak op school zou zijn? Wat als we meer aandacht zouden besteden aan bewuster, mooi en goed spreken?

En aan luisteren? Wat voor effect zou dat hebben op onze gesprekken en ontmoetingen? En op de samenleving?

We beoefenen een uniek en prachtig vak: de spreekkunst.